Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Zuid-Afrika -Tjeempie, ik ben alweer een half jaar aan het reizen, leven, werken in Afrika. Een goed moment om terug te kijken op de afgelopen maanden, op de intentie waarmee Cardy en ik destijds vertrokken zijn en ook om mijzelf af te vragen of ik nog doe wat ik wil doen op dit moment.

De stap van Cardy en mij om naar Afrika te vertrekken voelde aan als een vrij radicale stap. Om meerdere reden. Ten eerste omdat we hadden besloten om voor onbepaalde tijd, naar onbepaalde plekken te gaan reizen, nog onbepaald wat we daar dan zouden gaan doen. Geen plan dus, geen vastigheden, geen zekerheden. Geen spaargeld.

We voelden soms in gesprek met mensen om ons heen hoe groot of gek onze keuze was. Omdat we naar Afrika gingen: voor sommige mensen is Afrika toch één groot, zwart, gevaarlijk land. Maar ook omdat we voor onbepaalde tijd zonder plan gingen: “Maar wat ga je dan doen?”. En omdat we niet aan onze carrière (in mijn geval als arts z.s.m. in opleiding tot specialist) zouden gaan werken.

De reden dat we het zo oningevuld mogelijk wilden houden, was dat we op die manier dachten de grootste kans te hebben om een kijkje buiten ons eigen referentiekader te kunnen nemen. We hebben allerlei dromen en ideeën over onze toekomst, waar we ook heel erg naar uit kijken om die in Nederland vorm te gaan geven. Maar we wilden ons vrij maken van het normaal in Nederland om dat zo veel mogelijk op ons eigen manier te kunnen gaan doen. De invulling van de reis zo veel mogelijk leeg laten leek ons de beste manier om ons te laten verrassen en verwonderen door ideeën, normen en waarden die wij nog niet kennen.

Een half jaar later merk ik hoe verschrikkelijk moeilijk dat is…

Deze site heet “Het Grote Mensen Leven” omdat we het een dagboek willen laten zijn van ons onderzoek naar de normen en waarden die we mee hebben gekregen en als vanzelfsprekend zijn gaan zien, tegenover de normen en waarden die we op reis tegenkomen en nieuw voor ons zijn. Op een semi-structurele manier willen we hierop reflecteren om zowel voor onszelf een stok achter de deur te hebben, eventueel andere mensen erin mee te kunnen nemen en uiteindelijk bij terugkomst in Nederland een houvast te hebben aan de dingen die we ontdekt hebben.

Deze site is het bewijs hoe moeilijk dat voor ons is gebleken, het semi-structureel uit je huidige leven stappen, er van een afstandje naar kijken en erop reflecteren.

Dat zelfde geldt voor het leeg laten. Als ik nu terugkijk op de afgelopen zes maanden is het interessant om te zien hoe gauw onze reistijd al een invulling heeft gekregen: eerst mijn werk voor Female Cancer Foundation, nu ons werk bij Ama Amanzi. Daar is niets mis mee, de afgelopen maanden zijn intens, leerzaam, geweldig, frustrerend en mooi geweest, maar het is wel opvallend of interessant. Hoe makkelijk een mens zijn zekerheden aanneemt.

Dat merkte ik toen ik van vijf dagen in de week full time voor FCF werken naar twee dagen in de week part time vanuit huis ben gaan werken. Ik riep al weken tegen Cardy dat ik zo uitkeek naar meer ruimte en tijd voor al onze nog niet gedefinieerde en niet uitontwikkelde projectjes: van de Afrikaartjes, tot Het Grote Mensen Leven zoals hierboven omschreven, tot doelloos rondreizen of handeltjes opstarten. Maar toen het eenmaal zo ver was, vond ik het opeens heel erg spannend om twee dagen in de week te gaan werken: want hoe zou het nu met de invulling van die andere dagen gaan? En hoe zou het nu met ons inkomen moeten? En wat nou als de andere projectjes zouden mislukken?

En toch willen we nog een poging wagen. Tot vrijheid, oningevuldheid en het toewijden van deze site aan de ontwikkeling van ons grote mensen leven. Na onze tijd bij Ama Amanzi pakken we onze backpacks weer in en gaan we op de bonnefooi door Oost-Afrika reizen. Nog wel met een beetje vastigheid en (financiële) zekerheid (ik blijf twee dagen in de week “vanuit huis” voor FCF werken), maar vooral ook heel veel vrijheid en ruimte voor nieuwe uit zichzelf ontwikkelende projecten. Of even gewoon helemaal niks.

Ik ben heel erg benieuwd wat er dan gaat gebeuren…

Liefs,

Margit.

2 commentaren

  1. Lauren
    16 november 2015    

    Spannend zus! We zullen zien… Maar eerst nog 33 nachtjes :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!