Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

De-denker2mb

Vorige week had ik een Skype gesprek met mijn vriendin Janneke. We hadden het over mijn “eerste grote mensen baan”. Eerdere reizen in Afrika combineerde ik meestal met een stage of vrijwilligerswerk, maar het was altijd een uitstapje uit mijn dagelijkse leven in Nederland. Tijdens deze reizen voelde ik mij van begin tot einde heerlijk vrij, onbevangen en licht en vaak werkte dat nog een tijd door in de eerste paar maanden dat ik weer in Nederland was. Veel mensen zal het zijn opgevallen dat ik in die perioden als een hippie zonder make-up en op blote voeten met een grote glimlach op mijn gezicht door Nederland dartelde.

Maar dit keer is dit mijn gewone leven. En heb ik hier mijn eerste grote mensen baan.

Ik roep al jaren dat als iemand de oplossing vindt voor hoe je je “Afrika” in Nederland zou kunnen voelen, ik het graag als eerste hoor. Nu ik mij in Afrika meer Nederland dan Afrika voel, is dit voor mij de ideale situatie om te experimenteren met wat voor rol je werk in je leven en in dat gevoel kan hebben.

Ik kwam er in gesprek met Janneke achter dat ik nu blijkbaar dingen voel, die anderen die hun eerste grote mensen baan hebben ook voelen. Zo was ik er tijdens de eerste weken werk af en toe opeens steevast van overtuigd dat ik door de mand zal vallen, dat ze er op mijn werk vast gauw achter zullen komen dat ik helemaal niet zo goed in mijn werk ben als het op het eerste gezicht lijkt. Janneke wist mij te vertellen dat tot nu toe al haar vriendinnen tijdens hun eerste grote mensen baan dat gevoel hadden. Voor mij een hele opluchting, het relativeert.

Weet je wat nog meer relativeert? “I am a soul”.

Ik herinner mij ineens een ontmoeting met een Indische man in Lusaka. Ik was zijn tuin ingelopen omdat er een bord voor zijn huis stond met “Brahma Kumaris Yoga and Meditation Centre”. Ik ben met een Yoga voor Dummies op zak naar Afrika vertrokken, maar kon wel wat nieuwe input gebruiken. Het bleek echter niet het soort yoga te zijn dat ik verwachtte.

In de twee weken dat ik in Zambia was, heb ik een aantal spirituele lessen van hem gekregen. “I am a soul” was daar een van. Het is erg verfrissend (en werkt erg relativerend) wanneer je ’s ochtends denkt “Ik ben een ziel”, in plaats van: “Ik ben een arts”, “Ik ben een vriendin”, “Ik ben een blogschrijver”, “Ik ben een zusje”, “Ik ben een gezond mens”. Op de een of andere manier brengen die rollen allemaal verwachtingen met zich mee.

Maar als ik al die rollen los laat en in de eerste instantie een ziel ga zitten zijn en van daaruit mijn leven leef, mijn werk doe, met Cardy ben, mensen ontmoet en verhaaltjes schrijf, lijkt het opeens allemaal simpeler.

Misschien is dat wel één van de sleutels tot mij Afrika voelen in Nederland, of in Afrika.

 

Als jij de “oplossing” voor een Afrika gevoel in het dagelijkse leven al hebt gevonden, dan hoor ik het graag! Margit.

2 commentaren

  1. Renate
    3 oktober 2015    

    Lieve Margit,
    Er zal zich geen oplossing aandoen. Je hebt ws een idee in je hoofd hoe dat gevoel in NL zou moeten zijn. Omgeving, geuren, geluiden,…zijn toch van invloed op ons zijn.
    Ik stel me voor, op moment dat wij mensen onzen ‘waarden’ kunnen leven, het niet meer toe doet. Het Afrikagevoel valt weg, jij bent het, je leeft het, soms meer soms minder. Beetje ver eeg van onze zo westerse ideeën, maar volgens mij is dat het.
    Jullie super veel plezier in SA
    Liefs Renate

    • 4 oktober 2015    

      Hoi lieve Renate, dank je voor je berichtje!
      Ik ben het met je eens en geloof ook niet dat er zich een “oplossing” aan zal doen. Maar ik geloof er wel in dat ik mijn leven op reis anders invul, anders naar mijn leven en mezelf kijk, met andere verwachtingen, een ander bewustzijn, dan wanneer ik in Nederland ben. Ik denk dat veel mensen dat hebben. En ik geloof ook dat ik de keuze heb om daar iets van mee terug te nemen naar Nederland en mogelijk op een andere manier dan de vanzelfsprekende manier mijn leven in te richten.
      Dat is een spannende zoektocht en wie weet leidt het niet tot iets waar ik nu naar verlang, maar ik ga de uitdaging graag aan!
      Dank je en liefs terug!
      Margit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!