Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Brieven op de postHonderd keer heb ik dezelfde brief geschreven, vijfenveertig minuten per brief, en nu anderhalve week later heb ik nog steeds af en toe een steek in mijn arm en een stijve vinger. Bij de HEMA heb ik een wegwerpcamera gekocht en de foto’s vier maal laten ontwikkelen. Margit heeft honderd kaartjes van Afrika getekend en honderd “visitekaartjes” gemaakt. En ik heb honderd enveloppen beschreven en honderd enveloppen dicht gelikt.

Het heeft wat moeite gekost om dit allemaal te blijven doen maar nu net heb ik samen met Margit alle brieven op de post gedaan. Morgen rond dit tijdstip liggen deze door heel Nederland op de deurmat en misschien ben jij iemand die een brief heeft gekregen. Gek spannend en het enige wat ik nu kan doen is afwachten.

Succes en veel plezier met het bedenken!

Cardy

Lees hier waarom ik hiermee ben begonnen

4 commentaren

  1. Ryanne
    17 april 2015    

    Hahaha Cardy,

    Die enveloppen likken lijkt mij nog het ergst! Heb je stiekem al wat gehoord? Ben benieuwd!

    Groetjes Ryanne

    • Cardy
      17 april 2015    

      Hahaha, dat was ook absoluut niet lekker!
      Ik heb nog niets gehoord maar dit is ongeveer het moment dat de brieven op de deurmat vallen…
      Bedankt voor je berichtje!

  2. Lauren
    18 april 2015    

    De eerste zonnestralen schijnen door het raam, de krant ligt al op de deurmat met daarnaast bij 100 huishoudens een handgeschreven brief, mensen mogen nog een uurtje uitslapen, het is zaterdag… de ideale dag om deze brief te ontvangen en te lezen! Ik ben benieuwd!

    • 18 april 2015    

      Heel benieuwd! Wie weet wat de reacties zullen zijn. Verbazing, verwondering, nieuwsgierigheid, interesse of desinteresse… Spannend… Je wordt op de hoogte gehouden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!