Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Wasini 13Tjeempie, hoe leg ik nou iets uit waar zó’n onwijs proces aan vooraf is gegaan. Een proces van open deuren doorlopen, vanzelfsprekendheden versprekelen en vooral heel veel dingen loslaten, leeg laten, om er de enige juiste invulling aan te kunnen geven.

Onlangs schreef ik in een mail naar een vriendin het volgende, over een gesprek met een andere vriendin (om het allemaal lekker makkelijk te houden):

“En waar hebben we het dan precies over gehad? Eigenlijk vooral over de druk van de verwachtingen die we voelen rondom de opvolging van onze opleiding, de grote mensen baan op weg naar specialisatie, en het hele leven dat daarbij komt kijken, daarbij hoort. En hoe deze druk het zicht vertroebelt op wat we nou echt willen, wat we nou echt kunnen, wat nou je “ding” is waar je al je lief en leed in wilt leggen, in moét leggen, als een sterk verlangen, ter vervulling van je leven en ook de uitvoering van je “baan”.

Ik merk dat het ontdekken van dat “ding” sowieso al verschrikkelijk lastig is, zonder alle hindernissen erbij. Hindernissen waar we het over gehad hebben zijn:

  • De druk van de verwachtingen van de omgeving, uitgesproken of onuitgesproken;
  • Het idee uit jezelf dat je, als je het grote geluk hebt gehad om Geneeskunde te studeren, ook iets terug moet geven aan de samenleving in de vorm van dat arts-zijn (in binnenland of in buitenland);
  • Het feit dat er helemaal geen alternatief lijkt te zijn voor het gebaande pad, er wordt niets verteld over wat je dan kunt doen als je je niet op een specialisatie wilt focussen. En de onzekerheid of je zelf wel zo’n “van het gebaande pad af”-pad kunt creëren;
  • De gewoonte om meteen al iets in te vullen, zonder de tijd te nemen om even te zijn, jezelf te zijn en te kijken wat er dan op komt borrelen;
  • De angst voor, wanneer je het niet meteen invult, de onzekerheid en leegheid waar je dan in terecht zult komen. Dit is haast een doodsangst, terwijl je die leegheid juist nodig hebt om tot vervulling te komen;
  • Wanneer er dan toch iets komt opborrelen, de veroordeling ervan omdat het niet genoeg is. Niet groots, bijzonder of succesvol genoeg, maar meer als een kleine meisjes droom;
  • De kans dat dit “ding” zo afwijkt van wat normaal is dat je vervolgens wel heel sterk in je schoenen moet staan om er aan vast te houden tegenover jezelf en het ook nog aan andere mensen (die de normaal representeren) te verkondigen.”

Eigenlijk waren dit hierboven allemaal redenen voor mij om het een keer helemaal anders aan te pakken. Om mij op de vorm in plaats van de inhoud te concentreren, en om die om te gooien. In plaats van uit te zoeken wat ik wilde, of wat ik het beste zou kunnen, om met een plan te kunnen komen, ging ik dat juist even helemaal níet doen. In Afrika.

Of in ieder geval, proberen om dat niet te doen. Want zo makkelijk is dat nog niet: leeg laten in plaats van invullen. En toch is het, denk ik nu, behoorlijk gelukt. In ieder geval ben ik tot dat ene stukje in mij gekomen, dat mij vertelt wat ik wil, wie ik ben, waar ik naar verlang, wat mijn “ding” is.

En het grappige is, bij aanvang van deze reis, in het stukje “Over mij”, schreef ik het al: “Het meest afwijkende aan mij is misschien vooral het meest opvallende aan wie ik ben. Altijd in voor een goed gesprek, nieuwsgierig en vol hersenspinsels.”

Waarom niet juist daar mijn beroep van maken? Van dat wat ik dag in dag uit zou willen doen, tot ik erbij neerval?

En nu blijkt, dat ik verschrikkelijk veel geluk heb. Mijn “van het gebaande pad af”-paf bestaat gewoon al! Er is een woord voor wat ik wil worden!

 

En het heet…

Filosofisch practicus!

 

Liefs,

Margit.

2 commentaren

  1. Annet Vegter
    27 januari 2016    

    Lieve Margit.

    Zijn wij niet allemaal filosofische practici?
    Tip van je oude tante , leef vooral lekker luchtig , zeker op jou leeftijd.
    Soms komt het gewoon op je pad.
    Als je maar lang genoeg gewoon doet , word je vanzelf bijzonder.
    (reclame slogan)
    Dikke kus Annet

    • 29 januari 2016    

      Lieve tante!
      Bedankt voor je woorden.
      En voor de tip, als je het goed vindt als ik zelf invul wat “luchtig” is! 😉
      Liefs!
      Margit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!