Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

MargitVoor dit thema gingen Cardy, Willem en ik een hapje eten in Addis Ababa. We blijken alle drie verschillende associaties bij het woord Kwetsbaarheid te hebben, en ons alle drie ook in meer of mindere mate kwetsbaar te voelen.

Er komen allerlei vragen voorbij: Kun je je kwetsbaar voelen (je geest) en tegelijkertijd wel of niet kwetsbaar zijn (je lichaam)? Ben je niet het meest kwetsbaar wanneer je voorkomt om je kwetsbaar op te stellen? Zorgt wederzijdse kwetsbaarheid voor verbinding? Is je kwetsbaar opstellen afhankelijk van je leeftijd? Hoe staat kwetsbaarheid in relatie tot afhankelijkheid? En zijn de spreekkamers van therapeuten plekken om legitiem en beschermd kwetsbaar te zijn?

Als ik probeer na te gaan op welke momenten ik mij het meest kwetsbaar voel, denk ik terug aan het begin van deze reis. Naar het moment nog voordat we vertrokken, toen we nog maar net de keuze hadden gemaakt om te vertrekken. Voor onbepaalde tijd, naar onbepaalde plekken, met een onbepaald doel (behalve dan het doel om een tijd geen plan of doel te hebben, om te kijken wat ervoor in de plaats zou komen wanneer we afstand tot ons dagelijkse leven zouden nemen en ons gedrag en onze keuzes niet door de vanzelfsprekende gang van zaken in Nederland zouden laten bepalen). Dit gebrek aan invulling zorgde ervoor dat ik vaak geen antwoord kon geven op de vragen die mij gesteld werden over wat we dan precies gingen doen.

Het enige eerlijke antwoord dat ik op zo’n moment zou kunnen geven is dat ik het niet weet. Hoewel ik de neiging voel om toch een antwoord te geven, weet ik dat het niet oprecht zou zijn en ik de ander of mijzelf daarmee niet serieus zou nemen. Dus zeg ik dat ik het niet weet. Althans, dat probeer ik. Vaak genoeg vul ik toch een antwoord in, een logischer of makkelijker antwoord. Want op het moment dat ik dat zeg (“ik weet het niet”), voel ik mij heel erg bloot. Kwetsbaar. En dat vind ik een lastig gevoel dat ik het liefste uit de weg ga, door een gemakkelijker of vanzelfsprekender antwoord te geven.

Kwetsbaarheid betekent voor mij persoonlijk denk ik (onder andere) om mij zonder pretenties te laten zien aan de ander. Om het ook te zeggen wanneer ik het niet weet, of wanneer ik iets anders doe dan (dat ik denk dat?) de ander van mij zou wensen. Waarom voel ik mij dan kwetsbaar? Omdat ik bang ben voor afkeuring? Of, sociale dieren die wij zijn, omdat ik bang ben om “verstoten te worden door de groep”? Dat is de verklaring die we met zijn drieën konden bedenken, maar is die angst wel reëel?

Nou goed, om dat verder te onderzoeken in plaats van op de voor mij vanzelfsprekende manier verder te gaan, kwam ik tot de volgende leefregel voor mijzelf. Eigenlijk is het dezelfde leefregel als welke ik voor het thema Relaties had opgeschreven:

Sta stil, kijk iemand in de ogen aan en ga die “relatie” aan binnen dat moment, hoe lang dat moment ook moge duren.

Alleen dan toegepast op wat ik hierboven heb geschreven over mijn kwetsbare gevoel. Namelijk wanneer ik die kwetsbaarheid voel opborrelen, dat ik het dan niet veilig probeer weg te schuiven, maar stil probeer te staan. Er eerlijk naar luister en op die manier een eerlijk antwoord aan mijzelf en aan de ander kan geven. Ik denk dat het verstoten worden door de groep wel mee zal vallen ;).

Margit.

 

Wil je meer weten over het hoe en waarom rond de Tien geboden? Of het thema Kwetsbaarheid? Dit was het eerste stuk over kwetsbaarheid, inzendingen zullen in de komende week gedeeld worden.

2 commentaren

  1. Ania
    12 februari 2016    

    De kwetsbaarheid die je bij het begin van je reis noemt, noem ik KRACHT.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!