Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Zoals straatschatten bijvoorbeeld.

Mabuya Camp 1Ik schreef al dat ik op de terugweg van het Buruburu postkantoor het negatief van een klein fotootje had gevonden. Of eigenlijk een klein negatief, ik weet natuurlijk niet hoe groot de foto zelf was. Of hoe groot de dame op de foto is. Of was. Ik weet er verder helemaal niets over.

Wat ik niet vertelde, is dat ik er al een keer eerder langs was gelopen. Misschien was het niet precies dit negatief, maar een paar dagen eerder zag ik ook een negatief op straat liggen en heb het laten liggen. Ik was verschrikkelijk nieuwsgierig, maar een stemmetje in mij zei: “Je mag geen dingen van de straat rapen, die dingen zijn vies.”.

Mabuya Camp 5Tja…

Rosa, een goeie vriendin van mij, vertelde naar aanleiding van dit verhaal dat ze voor gek werd verklaard en haar reisgenoten zich mateloos aan haar irriteerden, toen ze zo blij als een kind was toen ze op een dag op haar reis een klein sleuteltje vond. En ik kan je vertellen, zij kan inderdaad ècht zo blij als een kind zijn.

Mabuya Camp 6Tja…

Afgelopen weekend heb ik met mijn collega Levine veel gesproken over deze grote kleine dingen, die het leven een beetje mooier maken. Of hoe je zelf het leven een beetje mooier maakt, door om je heen te kijken.

Mabuya Camp 7Maar hoe maak je die dingen onderdeel van je leven, als je voor gek wordt verklaard? Of je jezelf vertelt dat het vies, lelijk, dom of kinderachtig is? Dat laatste zou overigens wat mij betreft net zo goed een compliment kunnen zijn.

Ik denk dat de beste manier om dat te doen is, om het gewoon te doen. Dat wat je het kinderachtigste of ‘stomste’ aan jezelf vindt. Laat ik eerlijk wezen, de Afrikaartjes die ik jullie toezend, maak ik vooral voor mezelf. Ik vind het heerlijk om allemaal kleine cadeautjes bij elkaar te speuren!

Mabuya Camp 2De bedragen die jullie mij daarvoor overmaken (dank!), gaan tot nu toe allemaal in hun totaliteit rechtstreeks in het potje voor het verjaardagscadeau. De pakketjes en postzegels betaal ik. Zo lang dat kan natuurlijk. Maar tot nu toe kan het. Ik heb er zelf verschrikkelijk veel plezier van. Ik hoop jullie ook en wie weet wie Cardy en ik in de toekomst nog allemaal blij mogen maken met Afrikaartjes of verjaardagscadeaus.

Liefs,

Margit

6 commentaren

  1. Rosa
    30 juni 2015    

    :) en ook dit berichtje maakt mij zo blij als een kind :) Heel mooi omschreven, want ik denk dat niemand het kind in zichzelf moet verliezen. Lekker genieten van alles om je heen en je verwonderen over de vele verhalen die ‘zomaar’ op straat liggen!

    • 30 juni 2015    

      Ja he! Ik heb vandaag ook weer allemaal mooie dingen op straat gevonden. Mooie kleine grote dingen, mooie kleine grote verhalen, cadeautjes.

  2. Henk
    1 juli 2015    

    Tante Margit,
    Je hebt er weer een klein groot ding bij: Daan.
    hvj

    • 2 juli 2015    

      Ik weet het ik weet het! Ben een hele trotse, blije tante en heel erg benieuwd…

  3. Janneke
    12 juli 2015    

    “Treasure hunting with the universe” (schatzoeken met het universum) noemde iemand dat ooit en sindsdien kijk ik beter om me heen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!