Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Brief tafel

Dan eindelijk eens een berichtje over de “Honderd brieven”, het hele project is uit eindelijke niet van de grond gekomen. Jammer! (Dit was de brief) 

Vier reacties! Dat is alles wat ik heb gekregen. Krap twee dagen nadat ik de brieven op de post had gedaan kreeg ik de eerste. Een ongeopende enveloppe retour afzender, met een lichtelijk gefrustreerde tekst dat er op dat adres nog nooit een familie Par gewoond heeft.. Duidelijk!

Brief Par

Brief Par 2

De tweede reactie kwam een paar dagen later. Dit maal een nieuwe enveloppe met alleen de bijgevoegde extra’s en het gedeelte waarop het adres stond op de enveloppe uitgescheurd en omlijnd: Duidelijk!

Brief geen interesse

Een paar weken later kreeg ik een mail! Een enthousiast antwoord ditmaal!

Hallo Cardy,

Met enthousiasme hebben wij; Ben, Luus, Gert Jan en Erik jouw brief gelezen. Een erg leuk initiatief vinden wij en je moet zeker iets met al die tijd gaan doen. Het is je ook gelukt om ons aan het denken te zetten en te kijken wat we voor je kunnen betekenen.

Maar dit is toch lastig merken we, we kennen je niet  en hebben geen idee waar je goed in bent. Behalve mensen enthousiast maken……

We weten ook weinig van de landen waar je naar toe gaat. Behalve de standaard dingen natuurlijk. We hebben een kennis  in Zuid Soedan en die werkt voor artsen zonder grenzen. In het nadenken komen we ook uit bij de vraag of je je hebt gemeld als vrijwilliger bij een bestaande organisatie? Dat is mogelijk erg handig en ben je onderdeel van een geheel die het verschil kan maken. Denk b.v aan iets in de logistiek??? Slechts een idee….. misschien heb je hier helemaal niks mee.

Kortom, concreet we weten eigenlijk niet direct iets voor je waarmee wij je zouden kunnen ondersteunen. Hopelijk krijg je veel reacties waar je wel iets mee verder kunt en wordt het een bijzondere en positieve bijdrage die jij daar kunt leveren.

Veel succes en een vriendelijke groet,

 

Een hele fijne en enthousiaste mail dus!

In mijn antwoord aan hen ben ik ingegaan op hun voorstellen en heb ik uitgelegd wat ik wel of niet heb gedaan en waarom. Ondertussen ontstond er weer een beetje hoop! En twee weken later kreeg ik een nieuwe reactie/mail!

 

Beste Cardy,

 Bedankt voor je mooie brief.

Langs deze weg willen we jullie een goede en vruchtbare reis wensen.

Wij weten niet wat je allemaal gaat doen in die Afrikaanse landen, die jullie gaan bezoeken, maar 1 goede raad: HEB RESPECT, BEDENK DAT JE MET WESTERSE OGEN KIJKT EN HELP ALLEEN GERICHT OP ZELFREDZAAMHEID!

Wij hebben zelf in 1981 een reis gemaakt door Tanzania. Daaruit is een tot nu toe doorlopend contact ontstaan tussen een lepradorp bij Mwanza en Het Dorp in Arnhem. Prachtige, leerzame ervaringen!

We wensen jullie die ook toe!

 Met vriendelijke groet,

 

Een vriendelijke en goedbedoelde mail met een duidelijk advies wat verder niet aansluit op de brief maar daarom niet minder waardevol natuurlijk!

Al met al waren dit alle reacties. Ik had natuurlijk op veel meer gehoopt maar toen ik hieraan begon wist ik ook dat het volledig gebaseerd was op een romantisch beeld. Je kan het zien als een bewuste vorm van naïviteit.

Grote mensen leven1

Hierbij is het project “honderd handgeschreven brieven, vijfhonderd dagen Afrika” denk ik dan ook afgesloten. Maar de gedachten gang die er achter zit natuurlijk niet! Dus mocht je een idee, contact of iets anders voor ons hebben dan hoor ik dat graag!

Cardy

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!