Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Vlinder 2Ik heb te veel foto’s!

Op het land van Ama Amanzi, tijdens het koken, lopen, schrijven, eten, kletsen, kijk ik mijn ogen uit. Ik heb een rariteitenkabinetje, een rariteitendoosje en een rariteitenboekje. Afhankelijk van het formaat, de breekbaarheid of de geur van wat ik tegenkom.

Ama Amanzi 19 -Ama Amanzi 21 -Zo kwam ik laatst tijdens het hardlopen twee eitjes tegen die uit een nestje uit de boom waren gevallen. Eentje was gebroken, eentje was nog heel. Maar wel heel koud. Toen ik thuiskwam in de farm lodge waar wij nu slapen en Cardy nog in bed lag, liet ik het eitje aan hem zien. In de allerbeste hoop nog iets te redden is Cardy begonnen het eitje op te warmen en zit sindsdien Phoe beer op een zelfgemaakt nestje met het ei. Wie weet.

Ama Amanzi 15 - Ama Amanzi 10 -Over de vlinder die geen vlinder maar een mot was, heb ik al verteld. Sindsdien verzamel ik motten en laat ik ze uitdrogen en platter worden tussen de bladzijdes van mijn paspoort. Misschien iets om de vleugeltjes te plastificeren voor de volgende lichting Afrikaartjes? Ik kijk nu al uit naar het moment dat ik het volgende vliegtuig instap en alle motten uit mijn paspoort vallen.

Ama Amanzi 4 - Ama Amanzi 22 -Ook kwam ik bij de vijver de slagtand van een puma (wrattenzwijn) tegen. Wauw!

’s Nachts komen er ook allemaal mooie dieren tevoorschijn. Zoals het stekelvarken: twee keer zo groot als in de dierentuin! En heel schuw en moeilijk te zien (ik heb nu een keer de eer gehad), dus geen foto’s. Wel stekels! Voor wie nieuwsgierig is en er graag een zou willen ontvangen: zie mijn project Afrikaartjes.

Margit.

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!