Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Beza 2 (2)In de afgelopen maand zijn Cardy en ik vooral veel in Ethiopië geweest. In Addis Ababa en in Yirgalem in het Zuiden, de twee plekken waar FCF samen met een aantal andere partners een nieuw project start.

Tijdens het bezoek aan mijn nieuwe collega’s in Yirgalem, werd ik ermee geconfronteerd wat het werk waar iedereen bij FCF zich voorin zet, echt betekent. Voor de vrouwen bedoel ik. Het gebeurt mij sinds ik met dit werk ben begonnen wel vaker, dat ik opeens met mijn ogen vol tranen sta. Dat er een Ethiopische vrouw voor mij staat, vertelt dat haar moeder, zuster, of buurvrouw kanker heeft, mij in de ogen kijkt en vraagt wat ze kan doen.

Voor je gevoel sta je daar dan als arts met lege handen. Dat is niet zo, ik kan naar deze vrouw luisteren en advies geven, op basis van de mogelijkheden die er in haar land aanwezig zijn. Maar wat je zo’n vrouw gunt, is de zorg die wij in Nederland kunnen ontvangen en een uitzicht op genezing.

Het moment waarop ik dit keer de tranen in mijn ogen kreeg, was toen er als afsluiting van de bijeenkomst, om mij te bedanken voor mijn aanwezigheid en om te vieren dat er een baarmoederhalskanker preventie project op komst was, door een aantal vrijwilligers een toneelstukje werd opgevoerd.

Er werd uitgebeeld hoe een vrouw aan een ziekte leed en verzorgd werd door haar drie zoons. Eerst komt er een priester voorbij: die loopt verder omdat hij hun niet kan helpen. Vervolgens loopt er een arts voorbij: die loopt verder omdat hij hun niet kan helpen. Als derde loopt er een buurmeisje voorbij. Zij stopt. Heeft toevallig wat eten bij zich, en geeft dit aan de vrouw en de jongens. Ze biedt aan om haar ouders te halen zodat ze met zijn allen de vrouw naar het ziekenhuis kunnen brengen. Er wordt geklapt.

Hier kun je mijn verslag voor FCF lezen! Eind Augustus gaan we de teams in Addis Ababa en Yirgalem trainen zodat ze kunnen beginnen met de See & Treat en zo baarmoederhalskanker onder de vrouwen in hun gemeenschap kunnen voorkomen!

Margit.

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!