Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Calcium van en voor botten

Calcium van en voor botten

Krak! Ik zit samen met Magdalena op de sofa’s van het guesthouse televisie te kijken en ons avondeten te eten, wanneer ik opeens een hard geluid naast mij hoor. Helemaal vergeten: als je in Afrika kip eet, eet je de héle kip. Inclusief de botten. “I want my calcium!”

LEES VERDER

Hairdresser in Ghana

Hairdresser in Ghana

Vanmorgen mocht ik met Magdalena mee naar haar hairdresser. Ze had al een hele tijd geen vlechtjes meer gehad, dus wilde deze weer laten zetten. Omdat het een vrije dag was voor ons allebei, ben ik meegegaan. Eerst heeft ze de coupe uitgekozen, toen de haarkleur (zwart met iets paars er doorheen) en toen is de hairdresser begonnen met vlechten. Later kwam nog een vriendin helpen. Er werd gedanst. En vlug gevlochten voor de televisie. En met een mooi resultaat!   Margit

LEES VERDER

Mijn eerste werkweek in Ghana

Save my Mother

Voor Female Cancer Foundation zal ik in de komende maanden af en toe een bericht schrijven over mijn werk in de verschillende Afrikaanse landen. Momenteel bezoek ik hun Save my Mother projecten in Ghana op drie verschillende plekken: Tamale, Kumasi en Asiakwa. Mijn eerste werkweek: Hier vind je een verslag over het Save my Mother project in Tamale. Margit   Heb je vragen naar aanleiding van dit stuk? Over FCF, mijn werkzaamheden of Ghana? Feel free!

LEES VERDER

Beads

Beads

Cardy vroeg mij, of het gynaecologisch onderzoek bij vrouwen hier in Ghana anders verloopt dan in Nederland. Als in, of de vagina en baarmoedermond er anders uitzien. Ik vertelde van niet, maar er was iets anders dat mij wel was opgevallen. De meeste vrouwen hier dragen een jurk of een rok, erg handig bij het uitkleden voor gynaecologisch onderzoek. Onderbroek uit en eenmaal op de onderzoeksbank, gaat de rok omhoog. Dit onthulde bij de meeste vrouwen een sieraad, dat ik nog niet eerder zo had gezien. “What is the jewellery most women are wearing around their waist?” “They are beads” Kralen dus, heupkettingen van kralen. Als ik een paar dagen […]

LEES VERDER

Shine

Shine

Dit is Shine, een van de moeders in het SOS Kinderdorp van Kumasi. Ze heeft momenteel tien kinderen bij haar wonen. Er zitten erg kwetsbare kinderen tussen, vertelt ze. Die zorg en liefde nodig hebben. Naast haar rol als moeder, verzorgt ze momenteel ook de gasten in het guesthouse op het terrein van het kinderdorp. Dat zijn momenteel Magdalena, Ahmed en ik. Tussen de maaltijden door, vraagt ze mij wat ik voor de volgende maaltijd wil eten. “Some people cannot eat our food, their stomach will hurt”, dus vraagt ze iedereen die hier verblijft wat ze willen eten. “If you don’t ask, you don’t learn. One time, someone asked me […]

LEES VERDER

How far is Paga?

How far is Paga?

“So, how far is Paga?” “It is not so far. Maybe 15-20 kilometres. And the road is good!” The road was inderdaad good. Bijna helemaal verhard, vrij weinig gaten. Voor we het wisten waren we in Paga. Paga is de belangrijkste toeristische attractie in het Noorden van Ghana, vlak tegen de grens met Burkina Faso aan. Het is een ‘Crocodile Pond’. Ik moet nog wat wennen aan het Engels, dus ik probeerde mij de pond te visualiseren. Een pondje met daarop onze auto, waarmee we een rivier vol drijvende krokodillen oversteken? Of misschien een brug over een rivierbedding heen, opnieuw met veel krokodillen ergens ver onder ons. In ieder geval […]

LEES VERDER

You are afraid of mosquitoes?

You are afraid of mosquitoes?

“Wieee, I see you are having a net around your bed! You are afraid of mosquitoes!?” Met een grote lach op zijn gezicht vraagt mijn huisgenoot mij waarom ik een klamboe om mijn bed heb hangen: “You white people are always so afraid of mosquitoes.” En niet alleen daarvoor, zegt hij. We denken dat heel Afrika gevaarlijk is, niet alleen vanwege de muggen. “But Africa is very peaceful. If you don’t bother anyone, than you won’t be bothered”. Even later hebben we het over wat Ghanezen denken over white people. “They think you are all very rich. They want your money and they want to come to your country. But […]

LEES VERDER

The switch

The switch

“When the power is off, you have to turn the switch.” Zegt mijn huisgenoot in het guesthouse van het SOS Children’s Village waar ik deze week verblijf. Welke switch, vraag ik hem? We lopen het huis uit en achter de voordeur hangt het een en ander, waaronder een zwarte hendel. Sinds Ghana de laatste jaren economische erg gegroeid is, kan het stroomnetwerk het niet meer aan en zijn er regelmatig powercuts, zo werd mij al eerder uitgelegd. Iemand in Accra vertelde mij afgelopen weekend dat ze momenteel op een 24 uur aan/36 uur uit schema zaten, omdat de regering het opwekken van stroom niet kan betalen. Hoe dan ook, dit […]

LEES VERDER

Medase

Medase

Lieve allemaal, medase.Oftewel, dank jullie wel. Voor het wegbrengen, cadeautjes meegeven, meeleven. Ik vind het ongelofelijk in hoe zo’n andere wereld je terecht komt, zodra je het vliegtuig uitstapt. De temperatuur, de geuren en de geluiden kan ik jullie vanaf hier (nog) niet laten beleven, maar met deze eerste beelden kan ik jullie alvast iets van Ghana, Afrika laten zien. De rode aarde, de vogeltjes en andere herkenbare beelden die mij meteen weer helemaal in het Afrikaanse doen onderdompelen. Liefs, Margit.

LEES VERDER

Op pad zonder knapzak

Op pad zonder knapzak

Op het moment dat jullie dit lezen, zit ik in het vliegtuig. Hang ik ergens in de lucht boven de Sahara of een klein Afrikaans dorpje met een exotisch onuitspreekbare naam. De afgelopen dagen waren erg gek. De laatste voorbereidingen voor vertrek bleken toch meer dan verwacht. Eergisteren stond ik op het nippertje voor sluitingstijd in het gemeentehuis om mij uit te schrijven uit de gemeente. En daarmee heb ik mij ook uitgeschreven uit Nederland: vanaf aanstaande zaterdag heb ik geen woonplek, zal ik leven als een nomade. Tegelijkertijd ‘moest’ ik nog genieten van mijn laatste dagen hier, bij mijn vrienden en familie. Etentjes en koffie drinken, afgewisseld met minstens […]

LEES VERDER

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!