Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Grote mensen leven1Het is natuurlijk een enorme luxe dat Margit een jaar lang werkt en ik “mee mag”, zonder dat ik dan voor een “inkomen” hoef te zorgen. Ondanks dat ik allerlei scenario’s heb bedacht heb ik geen flauw idee wat voor impact die vrijheid op mij zal hebben. Maar goed, dat gaan we beleven.

De reden dat ik begonnen ben met het schrijven van de honderd brieven is dat ik mij verantwoordelijk voel om goed om te gaan met die vrijheid. Dus enerzijds de vrijheid er te laten zijn en anderzijds mijn aanwezigheid daar nuttig in te zetten. Maar omdat Afrika voor mij een onbekend continent is, ik vooralsnog geen uitgesproken talent heb waarvan ik weet dat ik die daar in kan zetten en ik geen rijke vent ben weet ik niet zo goed wat ik daar kan gaan doen.

Daarom heb ik besloten om honderd “huishoudens” te vragen om met mij mee te denken. Want er zijn ongetwijfeld zat mensen in Nederland die wel verbonden zijn aan projecten, ideeën hebben of kennis hebben van die gebieden. Dus door in deze brieven een oproep te doen deze honderd huishoudens/families hoop ik samen met hen tot een aantal mooie plannen te komen. Wat voor plannen, wie er aan mee werken en waar deze uitgevoerd zullen worden maakt niet uit.

Onder het kopje “honderd brieven” kun je alle ontwikkelingen volgen en misschien krijg je zelf zo ook een idee of plan die we samen uit kunnen werken. Wie weet kom je dit zelfs samen met mij uitvoeren ; ).

Cardy

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!