Ik weet slechts een ding, dat ik niets weet. - Socrates

Stofvelopje Tanzania 3De Afrikaartjes uit Tanzania zijn aangekomen! En tjeempie wat snel!

Eerlijk gezegd had ik er dit keer niet zo veel vertrouwen. Vorige week vrijdagochtend gingen Cardy en ik met een tas vol Afrikaartjes (ondertussen een veel voorkomende activiteit tijdens onze reis: het postkantoor bezoeken!) naar het postkantoor van Moshi. Een paar uur later liepen we er met een lege tas weer uit…

Stofvelopje Tanzania 1Normaal gesproken kost het versturen van Afrikaartjes wat tijd: de enveloppen laat ik open zodat ze kunnen nakijken wat ik verstuur (over het algemeen geen dieren, geen explosieven) dus die moeten (alle twintig, dertig of veertig) nog dichtgeplakt worden en er moeten postzegels opkomen. Veel gelik en geplak dus, met name omdat het meestal niet om één postzegel per envelop gaat maar meerdere.

Maar op het postkantoor van Moshi gebeurde iets anders. De enveloppen werden bekeken en goedgekeurd, maar ik moest wel even voor iedere envelop apart een formulier voor de douane invullen: door wie wordt de envelop verstuurd, waar moet hij naartoe, wat zit erin, hoeveel is dat waard en hoeveel weegt het. Haha, keer dertig!

Stofvelopje Tanzania 2Het leuke is dat je iedere keer dat je naar de balie loopt de volgende stap wordt uitgelegd (in plaats van al het benodigde in een keer): datum noteren onderaan het briefje, handtekening zetten, briefje op envelop plakken, bonnetjes halen voor verzendkosten, enzovoorts. Het duurde lang en verliep nogal rommelig (hoewel dat op zich eerder regel dan uitzondering is), dus ik had mij erop ingesteld dat het wel even zou duren voordat de Afrikaartjes zouden aankomen.

Maar ze zijn er al! Dit keer een envelop gemaakt door een vrouw uit de Wonder Workshop in Dar Es Salaam, gevuld met stukjes chitenge uit verschillende Afrikaanse landen. Chitenge? Jaaa! Chitenge!!! Cardy en ik hebben een nieuwe verslaving en daarmee een nieuw project, daarover heel gauw meer!

Ik hoop dat jullie (de abonnementhouders) er blij mee zijn!

Liefs,

Margit.

Nog geen commentaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Mee doen met de Tien geboden?

Wij zijn Margit en Cardy en hebben in november 2014 besloten om voor onbepaalde tijd door Afrika te reizen. Mei 2015 zijn wij vertrokken. We hebben deze keuze gemaakt omdat we samen willen uitzoeken hoe we, bij terugkomst, ons leven willen gaan leiden.

Als je in Nederland opgroeit dan krijg je uiteraard de Nederlandse normen en waarden geleerd en is er een duidelijk verwachtingspatroon over hoe je je leven leeft. Om hier niet direct in te vervallen of misschien zelfs een andere keuze te maken, wilden we weg uit Nederland. Weg om onze gedachten op een rij te zetten en weg om andere normen, waarden en paden te leren kennen.

Op het moment van vertrek waren wij beiden zesentwintig, Margit had dat jaar haar studie Geneeskunde afgerond en ik werkte fulltime in een eetbar. Hoewel we allebei een totaal andere achtergrond/geschiedenis hebben, denken we hetzelfde over onze toekomst en vullen we die heel graag samen in.

Eenmaal terugkomen in Nederland, Groningen om precies te zijn, willen we graag onze eigen buurthuisbar starten. Een plek voor de buurt om bewust te worden van alles wat in andere landen of culturen misschien heel normaal is maar wat we in Nederland soms vergeten. Een plek waar we mensen bewust willen maken van hun gedachten over tijd, maatschappij, familie, creativiteit, filosofie en geld. En een plek waar we kunnen samen-leven.

Ondertussen zijn we bezig met ons grote mensen leven in Groningen vorm te geven en gebeurt er even niet zo veel op deze website. Wie weet volgt er nog een nieuw avontuur of een nieuw project, dan horen jullie van ons!